Niezależna Komisja Przeciw Korupcji (ang. The Independent Commission Against Corruption, w skrócie ICAC) została powołana w 1974 roku w Hongkongu. Powstała w czasie, gdy korupcja była zjawiskiem zarówno powszechnym, bo obecnym w niemal każdej dziedzinie życia społeczeństwa, jak i powszechnie akceptowanym przez to społeczeństwo. Przyzwolenie na korupcję, praktykowanie zachowań korupcyjnych, określało byt wszystkich obywateli, zarówno najdrobniejszych przedsiębiorców, jak i urzędników, którzy posiadali wręcz niczym nieograniczoną władzę w podejmowaniu decyzji, nie wyłączając policji. Brak przejrzystego, eliminującego przestrzeń dla korupcji systemu prawnego, swoboda i uznaniowość urzędnicza, wreszcie powszechna akceptacja społeczeństwa dla korupcji, przyjęcie jej jako naturalnego elementu rzeczywistości, skutkowało oczywistymi dla tego typu zjawiska konsekwencjami gospodarczymi, ekonomicznymi, społecznymi i postępującą patologią. Korupcja dotarła na najwyższe szczyty władzy. Odpowiedzią na taki stan rzeczy było powołanie Niezależnej Komisji Przeciw Korupcji, pierwszej autentycznie niezależnej od organów władzy organizacji powołanej do walki z korupcją.

Niezależna Komisja Przeciw Korupcji, ze strony legislacyjnej została wyposażona w trzy podstawowe narzędzia determinujące jej działania antykorupcyjne - Rozporządzenie w sprawie Niezależnej Komisji Antykorupcyjnej - Rozdział 204, ustanawiające Niezależną Komisję Przeciw Korupcji, Rozporządzenie o zapobieganiu korupcji - Rozdział 201 oraz Rozporządzenie o wyborach (o korupcyjnych i niezgodnych z prawem zachowaniach) - Rozdział 554.

Rozporządzenie w sprawie Niezależnej Komisji Przeciw Korupcji - Rozdział 204 ustanawia Niezależną Komisję Przeciw Korupcji oraz określa obowiązki Komisarza Komisji, który kieruje Komisją zgodnie z poleceniami i pod kontrolą Szefa Naczelnego, nie wykonuje poleceń ani nie podlega kontroli osoby innej niż Szef Naczelny[1]. Obowiązki Komisarza szczegółowo reguluje artykuł 12 przedmiotowego Rozporządzenia. Należy do nich przyjmowanie i rozpatrywanie zarzutów w sprawie domniemanych praktyk korupcyjnych oraz ich badanie, prowadzenie dochodzeń w sprawach o domniemanie lub podejrzenie popełnienia przestępstwa podlegającego niniejszemu Rozporządzeniu, Rozporządzeniu o zapobieganiu korupcji - Rozdział 201, Rozporządzeniu o wyborach (o korupcyjnych i niezgodnych z prawem zachowaniach) - Rozdział 554, ponadto w sprawie o domniemanie lub podejrzenie popełnienia przestępstwa szantażu przez funkcjonariusza wskutek przekroczenia uprawnień, w sprawie domniemanej zmowy lub podejrzenia zmowy w celu popełnienia wyżej wymienionych przestępstw. Do zadań Komisarza należy również prowadzenie dochodzeń w sprawach funkcjonariuszy, co do których istnieje przypuszczenie, że mają związek z praktykami korupcyjnymi lub wyróżniają się postawą, która sprzyja takim praktykom, jak również działania o charakterze ściśle edukacyjnym, takie jak badanie praktyk i procedur obowiązujących w departamentach rządowych, kontrola metod i procedur pracy, które mają na celu ułatwienie wykrycia praktyk korupcyjnych, lub działań mogących sprzyjać takim praktykom. Ponadto Komisarz ma obowiązek spełniać funkcje doradcze, instruować każdą osobę na jej wniosek w sprawie eliminacji ewentualnych praktyk korupcyjnych, również doradzać szefom departamentów rządowych lub organów administracji publicznej w kwestii doboru odpowiednich procedur, zmniejszających ryzyko występowania praktyk korupcyjnych. Podejmowane przez Komisarza działania o charakterze edukacyjnym mają na celu poszerzenie świadomości społecznej w zakresie zagrożeń jakie niesie ze sobą korupcja oraz zdobywanie i umacnianie poparcia opinii publicznej dla inicjatyw skierowanych przeciw korupcji.